شعرنما

یاسی که میـشـد کنمــش باور

                           با  دستــان  خود  کردمـش  پرپر

هم از اول  نبـود مـال من آن گل

                           زآتش و پنبه ماند این خاکســتــر

نــمی‌ دانـسـتــم  گـر رود از دل

                           شــود در گــلــدان چنــدی دیـگـر

دهندش آب شاید بوسیدن لیک

                           نیست روی طاقچه جای یک دلبر

شد معروف در اذعـان جمع آخـر

                           پــیــدا نــکــنــد  عــاشــق آخــر

کـنـمـش   آرزو   بـاشـد   زنــده

                           قــصــه‌ ی آیــنــه‌ی اســکــنــدر

/ 1 نظر / 12 بازدید
سجاد

دوسش داشتم. میدونم شعر مال قبل تر از حرف منه ولی احساس و انگیزه ای که پشت شعر بود اینجور تونست واژه ها رو موزون کنار هم بچینه.اکثر شعرا کارشونو به همین خاطر با غزل شروع میکنن و بعد با گسترده تر شدن هنر و توانشون به سبک های دیگه میپردازن.خیلی ها هم تو همون دریای عشق و غزل غرق میشن و به قول استاد سخن آن را که خبر شد خبری باز نیامد. در کل لذت بردم